Uyku Seansı

by Guy Denning

"Sanki konuşurken ona dokunuyormuş gibi hissediyorum. Sanki konuşmuyoruz da sarılıyoruz."

 Evvel zaman içerisinde biram elimde ve yine söyleyemediğim tüm kelimeler cebimde geziyorum. Geziyor gibi de değilim. Sürünüyorum resmen. Tüm çılgınlıklarımı tamamlamış bir halde sürünerek süzülüyorum. Bomboş. Karanlık. Soğuk. Özlüyorum. Çok çabuk özlüyorum. Ne düşüneceğimi, ne diyeceğimi hemencecik unutuyorum muhabbet ortasında.

 Çok güzel yazıyor..

 Sanki yazmıyor, yaşıyor. İşte bunu çok seviyorum. Yazdıklarını yaşayan, yaşadıklarını yazanlardan daha çok çekmiştir beni kendine. Benim gibi. Övünmek gibi olmasın ama çok güzel yaşayamam. Kurduğum her şey -alarmlar dahil- planladığım gibi gitmiyor. Bu
yüzden hiçbir şeyi kurgulamıyorum. Yalnızca yaşamaya çalışıyorum. Boşlukta süzülürken ortaya çıkan ve bir daha da aklımdan çıkmayan öyle bir şey ki bu. Bir Damien Rice şarkısında buluyorum onu sonra da. Kimselere bırakmak istemiyorum. Lanet olsun ölesiye kıskanıyorum. Kimse ama kimse bilmemeli onun bu yönünü. Kimse görmesin kimse dokunmasın onun sözlerine benden başka. Ben dokunabilirsem ne ala. Yağmurda buluyorum sonra da. Bulduğum gibi ellerimin arasında kurumasını istemiyorum. Belki de bu yüzdendir ellerimin soğukluğu. İstemiyorum ya..

 Kaybetmek istemiyorum.

 Gözlerim kapanıyor mu yoksa ? Sanırım evet. Bir fotoğraf, bir bakış, bir gülüş, bir kadın, bir hayat ve bir lanet..

 Merhaba dostlar. Tanıştırayım. Bu benim lanetim.

İyi geceler...